Non sei gardar segredos!!. Confeso eufórico que tedes ante vos a aquel que a nova Xunta de Galicia (Dios tenga en su gloria) escolleu para redactar os novos libros de texto das escolas libres de imposición. E como non sei gardar segredos vou agasallar ao mundo cun adianto do ensino científico e moderno en que os nosos novos líderes formaran aos nosos, hoxe dispersos, nenos e nenas;

“ No se sabe con exactitud cuando empezó la imposición del gallego en Galicia. Esta bien pudo haber sido una idea de los Jenízaros, aunque por la cronología se ha deducido que fueron los Normandos (ya reconocidos por su crueldad) quienes lo favorecieron en sus incursiones a fin de confundir la lengua de los españoles y dificultar la defensa de las costas.
A pesar de la amplia autonomía que la gracia de España otorgó al reino (región) de Galicia durante la edad media, la nobleza gallega radical impuso el gallego durante siglos, pagando con las abusivas recaudaciones feudales los documentos nobiliarios escritos únicamente en gallego que circulaban alegremente por el reino (región) de Galicia. Tal cosa producía desencanto y estupor entre la masa campesina, mayormente bilingüe.
La imposición del gallego era ya por aquellos tiempos llevada también al mundo de las letras. Por ello resultó que una serie de autores de dudosa calidad, (como Mendino, Martín Codax o Juan de Cangas) gozaban de reconocimiento y mecenazgo en detrimento de los autores que cultivaban la lengua castellana, marginados por la nobleza nacionalista.
La situación llevó a tal descontento a los gallegos que no dudaron en rebelarse contra la imposición a través del movimiento cívico conocido como “los hermanitos” (pésimamente traducido al gallego como “irmandiños”) que se manifestó por las libertades civiles y los derechos de los castellanohablantes. La nobleza nacionalista reprimió duramente y a golpe de decreto a los hermanitos, y fue por ello que las instituciones españolas, a través de sus majestades Fernando e Isabel, intervinieron para devolver al reino (región) la paz y la concordia que siempre ha caracterizado a estas hermosas tierras.
Para mayor escarnio nacionalista el radical gallego Pardo de Cela, profirió sus últimas palabras en gallego antes de ser decapitado, importándole poco que no le entendiera el verdugo, que era de Burgos.
Posteriormente, sus majestades los reyes católicos promulgaron las primeras normas destinadas a hacer valer los derechos de los castellanohablantes del hostigamiento nacionalista, normas popularmente conocidas como “doma y castración del reino de Galicia”.
Desgraciadamente posteriores monarquías españolas han tenido menos aplomo en vigilar el que nuestros derechos no fueran conculcados en esta hermosa región que han convertido en un lugar de enfrentamiento y apartheid”.

E aínda hai mais!, deixarei que os vosos pais voten este texto antes de aplicalo!... estou feliz.

Etiquetas: historia e ciencias, pepeiros e catecúmenos

“…Seu pai chamábase Ulf; era conde de Dinamarca e un gran loitador. Foise polo camiño do oeste, conquistou Galiza e saqueouna, conseguindo alí unha grande prea; velaí porque lle chaman Ulf o galego.”
(Knytlinga saga, escrito nórdico medieval)

En varias ocasións, entre os séculos IX e XII, grandes cantidades de embarcacións vikingas partiron das costas do norte para combater en terras lonxanas e apoderarse das grandes riquezas acumuladas polo clero cristián por toda Europa.
Algunhas destas expedicións chegaron a ser tan importantes coma a que levou a un grupo deles a apropiarse de amplías terras no que hoxe é o norte de Francia, instalándose alí de forma permanente e chegando finalmente a confundirse coa poboación nativa, sendo rebautizadas estas terras coma Normandía.
Galiza foi un dos reinos polos que mais excursionaron os vikingos. Tanto que nalgunhas expedicións o continxente vikingo chegou a superar os 100 barcos. No século XI asaltaron mosteiros por toda a costa galega, e chegaron a sitiar Compostela, onde se refuxiara o alto clero, que puido sen embargo rexeitalos coa axuda dos exércitos nobiliarios das casas galegas.
Os vikingos foron rexeitados varias veces na Coruña, onde perderon uns 30 barcos, percorreron o río Miño, arrasaron Tui ate os cimentos e fixeron asentamentos na ría de Arousa, pero un dos capítulos mais curiosos das súas numerosas aventuras galaicas é o de Ulf “o galego”.
Non era demasiado raro que un caudillo vikingo recibise como alcume o do lugar onde combatía, pero Ulf desenrolou particularidades pouco habituais.
Contra o hábito vikingo de non participar na política dos reinos que asediaban, Ulf implicouse co conde galego Rodrigo Romariz no alzamento contra Bermudo III, asaltando o castelo de Labio, perto de Lugo, aínda que foron derrotados polo poderoso exército enviado polo bispo Cresconio. Os vikingos volveron a axudar ao mesmo conde contra un exército vasco que ocupaba unhas terras galaicas dende a súa fortaleza de Pena, perto de Guimaraes
Entón si, o exercito galaico de Romariz e os vikingos conseguiron expulsar aos vascos e incendiaron e arrasaron a fortaleza da Pena.
Nas sucesivas incursións destes séculos por Galiza houbo moitos episodios similares; no século seguinte vikingos noruegueses axudaron aos condes galegos adversarios de dona Urraca, (aínda que volveron a ser derrotados, agora polas tropas de Xelmírez). Pero por mais que haxa moitas aventuras galaicas dos vikingos, paréceme especialmente curioso o caso do bo de Ulf, “o galego”.

Etiquetas: historia e ciencias, vikingos

Estou aínda en obras, teño que actualizar os links (pero moito), e ir espertando desta plusmarca da miña preguiza. Pouco a pouco, que me canso, :)

Etiquetas: mouchadas

Resucito no post número 200 con lavado de cara e doutras partes que non veñen ao caso para traer a boa nova. Vou falar de Cristo, de Mahoma, de Yahvé, de Alá, e toda esa tropa de mitos horripilantes chegados todos dúnha franxa de terreo tan estreita que faime sospeitar seriamente dos seus costumes gastronómicos e/ou hábitos sexuais.... que ten o oriente medio contra a humanidade?. Teño ganas de falar desa praga infame que atormenta ao mundo e que chamamos relixións abraámicas.
Penso que é obrigado comezar falando do mito central da fea cara católica do monstro abraámico; o tal Xesús. O primeiro grande gol que aínda hoxe nos cola a seita xudía do cristianismo é a da existencia do tal Xesús “Cristo”. Ninguén parece discutir este primeiro feito, limitándose tan só a avalar ou discutir a súa divindade.
Antes de nada habería que precisar que iso que vemos coma o mais ou menos monolítico culto cristián non é mais que o resultado dunha tarefa homoxeneizadora realizada pola igrexa católica particularmente entre os séculos III e IV da súa cronoloxía entre unha amalgama amorfa de textos de diferentes seitas xudías que falaban de diferentes “Cristos” de moi diferentes características.
As únicas fontes testemuñais da existencia de Xesús “Cristo” son os textos relixiosos de estas seitas, moitos dos cales están dacordo en que o “Cristo” chamábase Xesús e noutros atributos persoais.
Os textos aos que nos referimos, dos cales proveñen os actuais evanxelios “canónicos” son o puzzle montado cunha serie de textos en grego e corrixidos non se sabe ben canto, cando, nin por quen nos primeiros tempos da igrexa católica. Os mais antigos son cando menos século e medio posteriores á suposta morte de Xesús, co cal, obviamente os seus autores non puideron ser testemuña do que neles se narra.
Os textos evanxélicos conteñen grande número de imprecisións xeográficas sobre palestina, co cal podemos deducir que os seus autores descoñecían ademais o entorno no que se desenvolve a obra. Comunmente dedúcese que os “evanxelistas” eran xudeus da diáspora, posiblemente descendentes dos expulsados de Xerusalén polos romanos despois das revoltas en torno ao 70 d.c.
As moitas ducias de textos cristiáns anteriores a Constantino foron reducidos a 4 únicos evanxelios canónicos que a igrexa se reservou a potestade de definir coma dictados polo deus xudeu. Son os catro textos reconstruídos e corrixidos que mais ou menos podían debuxar un Xesús similar e convinte para eles, mesmo anque eses textos teñan numerosas contradiccións.
O tal Xesús non puido nacer no ano que nos propoñen os evanxelios canónicos, dado que Herodes morreu catro anos antes desa data, e o censo romano que supostamente provocou a viaxe de Xosé e María produciuse pola súa parte seis anos mais tarde.
Dos dous historiadores coñecidos que viviron en Palestina no século 1; Flavio Josefo e mais Justo de Tiberíades, non obtemos unha soa mención a Xesús “Cristo” mais aló do “testimonium Flaviarum”, unha falsificación similar aos billetes de 3 euros. Flavio Josefo escribiu 20 libros da súa serie “antigüidades xudeas”, nas que alguén incluíu posteriormente un parágrafo no libro 18 no que se menciona a Xesús coma Cristo. A obviedade da falsificación non se trata só do feito de que un enviado de deus fora ocupar só unhas liñas nunha obra desas dimensións (non menos de 40 páxinas falan de Herodes pai), senón no feito de que Focio, patriarca de Alexandría no século IX e erudito cristián, recoñeza que na obra de Flavio que na cidade conservaban non se adicaba palabra algunha a Xesús, o mesmo que acontecía coa obra de Justo.
Pero é que a falsificación, “corrección” e omisión é a maneira en que igrexa católica foi moldeando o que hoxe coñecemos coma Xesús durante séculos.
Toda a obra dos primeiros cristiáns está enfocada a presentarnos a Xesús coma o enviado anunciado na relixión abraámica, pero ese Xesús en si non era mais que a sucesión dunha serie de mitos e espiritualidade asiática con toques helénicos recompilada. Os xudeus da diáspora grega que escribiron os evanxélios mesturaron a súa relixión natural coa inspiración asiática de oriente próximo e toques da terra de acollida; o deus Atis pronunciou un sermón da montaña, foi chamado o bo pastor, morreu crucificado pola salvación da humanidade e resucitou aos tres días. No seu culto cerimonial pronunciábase; “O que non beba do meu corpo nin beba da miña sangue de sorte que sexa un comigo e eu con el non se salvará”.
Buda foi bautizado con auga, curou aos enfermos, camiñou sobre a auga e alimentou a cincocentos homes dunha cesta de biscoitos. Tamén resucitou e ascendeu corporalmente ao Nirvana.
Dioniso tamén resucitou. A este tamén o chamaron “rei de reis”, tamén pronunciou un sermón da montaña, foi crucificado entre dous ladróns e resucitou despois de ser enterrado durante tres días nunha tumba.
Khrishna foi fillo dun carpinteiro, o seu nacemento foi anunciado por unha estrela de oriente, e agardado por pastores que lle levaron especias coma regalo. Krishna tivo doce discípulos, morreu cara os 30 anos pola salvación da humanidade, resucitou de entre os mortos ascendeu aos ceos e foi a segunda persoa dunha trindade.
Dificilmente pódese considerar coincidencia; o fin último desta entelequia católica foi a introducción en Europa dunha amalgama relixiosa asiática que borrou a cosmovisión dos pobos europeos e a súa relixiosidade natural para a sustituir con toda sorte de violencias e traumas por este elemento desnaturalizador.
Non hai mais motivos para crer nun Xesús corpóreo do que hai para crer na súa resurrección. Todo é fe, e a fe destes xudeus desterrados é todo canto temos para crer na existencia dun Xesús humano.
Vale que o feito de ser inexistente non é motivo para ser odiado. de feito non odio aos ananiños verdes que poderían vivir no meu armario en caso de existir, pero hai unha chea de razóns polas que o tal Cristo, aínda como ser fabuloso, era un cretino da peor especie. Pero iso xa outro día.

Etiquetas: historia e ciencias, teoloxía mouchuna

1. “O la lengua común o la lengua de Mordor, vosotros vereis”.
Galiza se nos morre tios. Vaia marrón, eh?.... e agora que facemos?. En serio, a cousa está moi fodida. Se cadra acentou o meu pesimismo a marea de imbecilidade futbolística dos pasados días que culminou nun indescriptíbel estado de náusea o domingo anterior, mais o pesimismo estaba aí de antes.
Antes de nada quero facer unha declaración de intencións para que ninguén se leve a engano. Son un absoluto e total intolerante... e ademais en vías de empeoramento. A miña intolerancia é se cadra aínda mais grave por non ser espontánea, senón longamente meditada. E por se isto fose pouco penso adicar cada día e situación propícia para facer proselitismo a favor da intolerancia.
Dito isto, entro en materia. Galiza se nos morre... non quero dicer que vaia caer un meteorito ou que nos vaian abducir os marcianos, quero dicer que Galiza, entendida coma a nación que é, está en proceso de ser definitivamente fagocitada.
Non é unha coña, parecía que despois de 500 anos intentándoo sen demasiados resultados obxectivos aquelo da asimilación era coma a eterna cantinela que xamais se podería materializar. Puteados, si, pero vivos. Esa parecía a nosa eterna condición.
Pero malas novas, o século XXI parece ofrecer o contexto internacional globalizador, mundialista, asasino de persoalidades colectivas, destructor de culturas, que o xacobinismo non fora quen de crear eficientemente nos séculos anteriores.
O cadro clínico coido que todos o coñecemos; hemorráxia profunda e acelerada de falantes na língua nacional, amnesia xeralizada da nosa historia colectiva, desdobramento da persoalidade, síndrome de estocolmo, e especialmente inmunodeficiencia grave ante os axentes patóxenos.
Non estou titulado en medicina, pero o cadro semella moi fodido.
A cuestión é; que facemos?. A min, que son un sentimental, recoñezo que me vai todo ese roio de manter vivos os atributos nacionais que nos legaron séculos e séculos de desenrolo e interacción humana neste lugar do mundo. E cando falo de manter vivos esos atributos non falo do "yo tampoco quiero que se muera el gallego" que farfullan quenes ao tempo intentan que a única forma de vida da identidade galega sexa subsistir conectada a unhas máquinas de subsidio e diglosia, morta de feito (por descontado só no que non se refira á gastronomía). A min todo isto paréceme un pouco coma se nos legasen un tesouro familiar que pasa de xeración en xeración dende vai ti saber cando e o primeiro que facemos é levalo a unha casa de empeños para ir xogar ao bingo.
Pero é que nós, e falo xa de aqueles aos que nos gusta considerarnos parte da solución ao problema mais do que parte do problema, somos noxentamente tíbios. Ou non comprendimos a gravidade do que se nos ven enriba ou sinxelamente non comprendimos como é que debe actuar un fodido leucocito. Neste sentido entono un mea culpa e me lanzo á tarefa, sempre noble, da rectificación.
A ver, con calquera que falo atopo acordo no diagnóstico. Semella que nin un só glóbulo branco é quen de ver a situación deste organismo con algo que podamos chamar optimismo. Porqué entón seguimos comportándonos con tan repunante civismo mal entendido?. Cando un corpo está amezado asúmese a idea de que compre aplicar tratamentos duros e implacábeis, e eu teño a sensación de que estamos intentando combater o cancro con xarabe para a tos.
Ou sexa… deixamos que nos meteran unha lei de normalización lingüística tíbia e un mais tíbio aínda estatuto de autonomía que en ningún aspecto poderían ofrecer o cadro clínico preciso para a nosa supervivencia. Tendo iso en contra aínda deixamos que xoguen con cartas marcadas…. Nin sequera o feito de ter existido unha situación históricamente prolongada de prohibición e humillación, e de ter erdado unha situación social chea de complexos e anormalidades, nos moveu a esixir compensacións reais. Aínda estando submetidos á presión de ser obxectores de conciéncia por falar no noso próprio idioma, tíñamos a inclinación de apelar ao dereito que a isto nos recoñecía o noso raquítico estatuto de autonomía ou a nosa lei de normalización lingüística, o que de feito é apelar constantemente á lei para explicar que o noso non é un delito ou unha falta, senón apenas unha rareza. E que conseguimos a cambio desta lamentábel pusilanimidade?... conseguimos o “manifiesto por la lengua común” ou “Galicia bilingüe”. “ei tios, el español está amenazado en Galicia, ¿no os habíais dado cuenta?”. Cómico… anque nauseabundo.
Que ninguén se leve a engano, unha parte deste país é partidario da eutanasia sempre e cando esta sexa aplicada a Galiza. Pode alguén crer que haxa xente honestamente convencida de que o idioma español está oprimido na Galiza?. Obviamente non, e consecuentemente non se trata dun problema de dereitos e deberes institucionais ou lexislativos, senón dun confrontamento pola supervivencia ou morte do país. Calquera outra cousa é un engano, e vai sendo hora de que así se expoña.
Non vou tolerar que se me limiten os usos lingüísticos no meu idioma pola sinxela razón de que estou no meu puto país. 500 anos de privilexios da língua forasteira son suficientes. E o que quero dicer con isto é que coa mesma vehemencia coa que os catetos colonizados defenden a supremacía da língua forasteira para, no mellor dos casos, reducir ao galego a unha manifestación folclórica rexional de museo, débese defender unha Galiza monolingüe no único idioma que creou e lle é próprio. Anque iso si, admito o castelán coma língua de cultura, como recurso académico suxeito a posíbeis subvencións, ademais de coma fermosa expresión rexional castellana.

Etiquetas: historia e ciencias, política

Despois dun século sen postear… (aquí en Asgard o tempo pasa mais lento do que para os humanos), quería retomar un plantexamento que deixa a raíña vermella no anterior post.
Ben, Chuck era xudeu, pero como era un xenio do Metal extremo algún imbécil nazi antisemita escoita a Chuck seguramente sen saber que é xudeu (ou si, Tangaranho subliñou a posibilidade de que o soubera e preferira ignorar o dato)… Pero enton que relación se debe establecer entre a música e a ideoloxía?. Noa opinaba que a ideoloxía forma parte da obra, e en certo sentido non lle falta a razón, pero penso que iso depende de cómo se manifeste a ideoloxía na obra. (Resta valor á obra de Wagner o nacionalismo etnicista alemán que transpira á súa obra?).
A pregunta exacta da raíña era o que acontecía se unha banda nazi era condenadamente boa. Ben, no meu campo, o metal, e particularmente no metal extremo hai, de feito, bandas nazis condenadamente boas. Non son frecuentes, pero hainas. De feito no NSBM (Black Metal Nacional Socialista), atopamos bandas como os ucranianos Nokturnal Mortum, aos que ben se lles podería desfrutar os discos se neles non tivéramos que escoltar cousas coma; “Os xudeus son fodidos escravos fuxidos, déixaos ser pasto dos meus lobos”. .. Por poñer un exemplo.
Son dos que opina que cando na música nos fixamos fundamentalmente na mensaxe puramente letrística é ou porque a música en sí mesma non vale grande cousa ou porque a música en si nos interesa menos que a literatura. As letras poden ser un apoio para crear unha obra redonda, pero na música trátase fundamentalmente diso, de música.
Non me gusta que haxa tantas bandas (e xéneros!) que sen nada que ofrecer musicalmente vivan eternamente do rol de xuglares morais e/ou políticos. Creo que iso se materializa núnha deixadez artística que non benefícia nin á música nin á mensaxe.
Pero iso non quita de que haxa certas mensaxes sen dúbida capaces de deslucir unha obra. Se escoito un disco capaz de facerme desfrutar non vou examinar con lupa a deontoloxía política ou moral das súas letras, pero se a mensaxe nestes sentidos é explícita e inasumíbel para min me verei moralmente incapaz de escoitalo.

Etiquetas: metal, música, política