Paradoxas do odio

O outro día, curioseando en last.fm, din co perfil musical dun indivíduo que facía ostentación das dúas simpatías co nazismo. O groso das súas escoitas estaba composto por bandas de música skinhead/rac que convidan ao antisemitismo e ao odio racial.
Entre esas bandas había tamén algúnha boas bandas de Metal, e moi ben situado no seu ranking estaba a banda Death.
Death era a banda que fixera famoso ao seu fundador, Chuck Schuldiner. Chuck era un mozo de Florida que a princípios dos anos 80 fundou a banda Mantas, que remataría por se converter en “Death”, banda pioneira do Death Metal. A grande aportación de Chuck Schuldiner dende o meu punto de vista non foi só crear un coloso do xénero, senón na práctica ter inventado unha variante mais técnica e melódica, mais complexa e densa, que hoxe, con diversas modificacións coñecemos domo “Death Metal melódico”, sendo uns dos xéneros mais prolíficos do Metal actual. A paternidade desta variante atribúese ás veces erróneamente á posterior escea “Gothemburg” e mesmo particularmente aos hoxe mediocres In Flames. Pero o certo é que para entón Chuck levaba anos traballando neses sons.
Chuck Schuldiner era un músico xenial, e ademais un tipo particular e atípico que utilizaba o Death Metal para turrar contra o consumo de drogas duras e experimentar técnicas de guitarra própias do jazz ou a música clásica nos tempos nos que iso se deixaba ao metal mais melódico.
Me tería gustado moito ver a onde levaba o futuro a Chuck e á súa banda, pero desgraciadamente un tumor cerebral levouno en 2001.
Comparto con ese imbécil do last.fm a admiración por Schuldiner. Non sei se ese nazi sabe que nunca poderemos desfrutar de outro disco de “Death”, pero considero bastante obvio que non sabe que Chuck era xudeu.

Traballo, last.fm, Pondal e menos mal que non Prozac

"Vivo sin vivir en mi", que é o mesmo que dicer que son mais vago que a chaqueta dun garda.... pero ademais "vivo sin vivir en mi".
Ademais de chegar de traballar xa ben entrada a noite e de gustarme menos madrugar que escoitar bramar a Jimenez Losantos, paso os ratos mortos atrapado por algúnha que outra nova circunstancia persoal, os preparativos do que será o meu novo proxecto musical e as pequenas frikadas informáticas que de cando en cando me obsesionan.
Estes días non puiden evitar adicar os poucos ratos mortos a tunear o meu perfil de last.fm. Este roio é ideal para frikis coma min que non poden evitar ademais de escoitar música falar dela, curiosear con ela, e dar mil voltas a todo o que teña que ver con ela. Sacar estatísticas do meu microcósmos musical?, wow!!, pero que fixen pasando del desque o descubrira en agosto pasado?. Grande invento ese.
E por riba sómase unha obsesión por revisitar a obra de Pondal que en certo modo debo a unha discusión coa amiga noa, pero que de cando en cando me asalta igualmente.
A todo isto hai que somar algúnhas circunstancias persoais que contribúen a manterme disperso... pero iso non ven ao caso a menos que alguén poña pasta pola exclusiva.
Pero voltarei en condicións, voltarei....

"Dios salve al rey"

A min o famoso debate sobrábame. Eu fíxenme tan monárquico que creo que nestas eleccións deberíamos botar ao borbón.



Aqui os cuento la historia,
Que impuso el vencedor,
Aquel que tuvo al pueblo,
Bajo el yugo del terror.
La historia es bien simple,
Prestad mucha atencion,
Que el rey viene del cielo,
Y enviado por dios.

Divino, inteligente,
Democratico luchador,
Y que bonita es la moto,
Que nos vendio la transicion,
No trabaja ni produce,
Por la gracia de dios,
Y vaya gracia que nos hace,
Al pueblo trabajador.

Que bonita es la familia real,
Me encanta el discursito,
Que nos da por navidad,
Que guapo es el principe,
Me voy a tatuar,
Su cara en mi culo,
Y la bandera nacional,
Asi cuando vaya al bater,
Y me ponga a cagar,
Me acuerde cada dia,
De la familia real,
De la familia real,
De la familia real.

Y en el nombre de franco,
Del hijo y del espiritu santo,
Desde roma a españa,
El monarca vino a reinar,
Sobre un pueblo soberano,
Que tras cuarenta años,
Y a base de palos,
La historia supo olvidar.
Dios salve al rey,
Dios salve al rey,
Que lo lleve al cielo,
Junto al franquismo que le dio el poder.

Anoche tuve un sueño,
Y no queria despertar,
Sonaban las trompetas,
Del juicio final.
Y dios con voz profunda,
No paraba de llamar,
A todos los cristianos:
Honrados y de buena voluntad.

Y llegaron los banqueros,
Y vino el militar,
Y todos los fascistas,
Que pueblan tu ciudad,
Y vino el peñafiel,
Con los marichala,
Y vino en su conjunto,
La familia real.

Y la tierra quedo libre,
De esta casta infernal,
Que solo vive a costa,
De la ignorancia popular.
Pero el sueño se acabo,
Y baje a la realidad,
Y cual fue mi sorpresa,
Al volver a despertar,
Que el pueblo nuevamente,
Tenia que pagar,
Los gastos de la boda,
De su alteza real.
Y como soy tan educado,
Les quiero regalar,
Un gran ramo de flores,
A su divina majestad,
Y que sean muy felices,
Alla en la eternidad,
Que dios esta en el cielo,
No le hagan esperar.

Que bonita es la familia real,
Como sueño cada noche que:
Dios salve al rey
Dios salve al rey
Que lo lleve al cielo,
Junto al franquismo que le dio el poder.
Y esta fue la historia
que impuso el vencedor
aquel que tuvo al pueblo
bajo el yugo del terror

Gallaecian Regnum; mais música “made in moucho”

Quero anunciar con orgullo e satisfacción que ando a voltas co que é o meu novo proxecto musical.
Eu e algúns compañeiros embarcámonos núnha idea que andamos a desenrolar pouco a pouco. Trátase dúnha banda de Folk Metal Extremo feito dende Galiza e en comunion co corpus mítico nacional galaico. Na actualidade estamos a compoñer as primeiras letras e melodías, e non será un camiño curto, pero encarámolo con moita ilusión.
Ademais das letras de composición própria traballamos sobre poesías de Pondal (por descontado), e mesmo dalgún outro autor do rexurdimento. A base será música en galego sobre Galiza, pero interconectada coa cosmovisión Europea do movemento Folk Metal do noso continente, polo que traballamos en letras sobre o Asatrú ou o Helenismo, e en línguas como o inglés e o latín.
Do mesmo xeito anque no musical a base é Folk Celtic Metal, deixaremos unha porta aberta aos matices Power, Trash, Death, Black ou Doom, ademais obviamente do Heavy Metal clásico, permitíndonos o gustazo de encontrar a nosa forma de expresar a adoración polo Metal europeo.
A primeira referéncia física que podo dar é que estamos facendo unha versión épico metaleira do “Deus Fratesque Gallaecia” de Brañas que nos legara Suso Vaamonde.
A ver o que sae daquí…. Por ilusión non vai quedar...

Mea culpa extrano en extranas circunstancias

((Seguidores do Metal e inimigos de post-raiadas persoais poden pasar directamente ao seguinte post, que para iso mo currei duramente. Que por favor sigan lendo as criaturas fantásticas e seres mitolóxicos))
O de buscarse un mesmo é un roio. Sobre todo porque nunca sabes o que vas atopar aí dentro, e as mais das veces non é nada bó. Sen embargo de cando en cando hai que facer análise de conciencia…. E moi especialmente cando un é un ave nocturna tan imperfecta coma min.
Últimamente toca limpeza. Toca sacar o deterxente e pasarlle unha fregona á alma, que xa lle ía facendo falta. Vale, non son Hitler, pero quérase ou non de cando en cando a un lle asalta a convicción de ter aí dentro merda que limpar. Ou se cadra é que como me dí alguén me gusta torturarme, non sei. O caso é que ando exorcizando demos persoais.
E é a hostia que xustamente sexa agora, cando intento voltar a agarrar as rendas da miña vida e serenar o meu mundo interior a base de terapia de choque, cando me pase esta “curiosidade”.
Hai pouco tempo, (anque parece en certo sentido que hai unha eternidade), porteime mal cúnha persoa que tiven moi perto.
Colleume núnha mala época. Nun tempo de cambios, indecisións, desconcerto. Foi nun momento no que na cabeza me bulían mil paxáros e o mundo se movía demasiado rápido baixo os meus pés. Coido que neste contexto malinterpretei algúnhas cousas e me deixei envenenar noutras.
Non busco pretextos. A culpa é unica e exclusivamente miña, e ela non era a responsable da montaña rusa na que se convertera o meu mundo interior en apenas unhas semanas. Calquera cousa que ela albergase no seu pensamento ou calquera dos seus erros tampouco me excusan.
E como non podía ser doutra maneira o meu comportamento distante separou os nosos camiños. Non voltei saber dela…. Ou iso creía.
O outro día, retornando ao blogomillo dentro da miña campaña “recupera a túa vida”, mentres visitaba blogues, sentínme absolutamente sacudido ao recoñecela como autora dun blogue que xa visitara en mais ocasións e aparecido despois de termos perdido todo contacto.
Non a recoñecera en absoluto até que deu pistas demasiado evidentes. Iso xa o di todo sobre o pouco que me esforcei en saber quen era en realidade e o que tiña que ofrecer.
Sei que iso non amaña nada, pero o sinto. O sinto de verdade.

Como ti sabes quen és, e agardo que chegues a ler isto, gustaríame que me perdoases polo meu comportamento…. Anque entenderei que non queras facelo.
Supoño que son en parte responsable da existencia do teu blogue. Lembro cando che falei por vez primeira do blogomillo, coido que foi na cafetería de atrás, na que mantivemos antes de entrar algúnhas das nosas primeiras charlas. Nunca imaxinaría entón que ía redactar un post coma este.
Quero que saibas que me encanta o que estás facendo na rede, e que sinto que non poidamos falar dalgúnhas das cousas que publicaches no teu blogue cara a cara, sen mais silencios, coma os que viñeron logo.
Unha aperta do Moucho, ou de Xende, que é como soías chamarme.
Nullum opus magnum est.

As xoias do 2007

Arranxados os problemas técnicos que me impedían logarme coa miña conta en blogger, volvo planear polo Blogomillo. Pero sen declaracións de intencións, que logo esas cousas rematan mal...
Pois quería eu adicar o meu primeiro post do ano ás xoias discográficas que nos deixou o 2007, porque este ano pasado foi un ano maravilloso a nível discográfico. Deixounos un bó ronsel do mellor metal. Poderíamos salientar centenares de estupendos discos editados neste prolífico ano que rematou, pero nun duro esforzo de selección saliento o mais destacado. Estes son os meus 20 discos favoritos editados no 2007:

1.- Ensiferum “Victory songs” (Finlandia)

Xa non sei que dicer deste álbum sen repetirme até a saciedade. Pois iso, unha xoia que non está circunscrita a un ano, senón que está chamada a ser un mito metálico polos séculos e os séculos.
Para sentir no corazón e a alma toda a forza e o "feeling" da mellor música de Midgard. A mellor oración aos Aesir.


2.- Korpiklaani “Tervaskanto (Finlandia)

Regaláronme a edición especial de este CD que inclúe o DVD co concerto no Wacken 2006. Recomendo esa adquisición a calquera que poida chamarse fan do metal. A prolífica banda finlandesa xa ten proxectado novo disco para marzo, do que xa sabemos título e portada. Até agora só asinaron obras mestras, esta foi outra mais; a cuarta consecutiva.


3.- Arkona “Ot Serdtsa K Nebu” (Rusia)

Os mozos de Masha, a mais carismática guía espiritual do metal actual, nos deixan outra colección de grandes himnos metálicos no disco que sacaron case para despedir o 2007.
Con este lanzamento puiden dicer que as tres bandas mais colosais do Metal europeo actual para un servidor sacaran disco no ano.
Imprescindible para calquera fan do Folk Metal. Slava Yarile!!


4.- Battlelore “Evernight” (Finlandia)

Despois de maravillar no “Metal Female Voices” belga, a boa de Kaisa Jouhki, gaña protagonismo no cuarto longa duración dos finlandeses Battlelore. E por min xenial.
Por suposto nos tiñan preparados o habitual retorno aos paraxes da terra media e mais doses do mais sobresaínte metal épico.


5.- Primordial “To the nameless dead” (Irlanda)

Até o pasado ano Primordial só me parecían unha gran banda. A pesar de que sigo no seu conxunto preferindo a Cruachan (que non sacaron disco no 2007), con “The nameless dead” deron un salto cualitativo enorme no meu baremo persoal, destacándose como unha das mellores bandas do metal mundial a día de hoxe.
Seguen sen decidirse a abrazar abertamente o Folk Metal, pero coqueteando con el dende o metal extremo e melódico de pura escola europea. Un disco colosal.


6.- Moonsorrow “V: Hävitetty” (Finlandia)

Estes fillos predilectos do Viking Metal finlandes, seguen facendo a súa música cada vez mais complexa e progresiva. Basta ver a estructura deste xenial álbum; dous temas dunha media hora cada un, cheos de cambios e matices que nos teleportan ao universo mitolóxico nórdico e nos convidan a perdernos nel durante unha e outra escoita.
Non me sorprendeu moito porque non agardaba menos deles que outra obra mestra, pero seguireime perdendo na súa xenialidade indefinidamente.


7.- Finntroll “Ur jordens djup” (Finlandia)

Mais folk (Humpa) metal para as hordas europeas ávidas de metal extremo de inspiración tradicional. A banda gafe por excelencia, que acumula un ronsel de desgracias persoais, demostra unha vez mais que iso non impedirá que sigan figurando entre a vangarda do metal europeo.
Outra xenialidade de quenes xa viñan de asinar o colosal “Nattfödd”.


8.- Fjoergyn “Sade et masoch” (Alemania)

A banda de ecometaleiros teutóns xa me alucinara co seu debut, pero neste segundo álbum confirmaron o posto sobre a mesa con “Ernte Im Herbst” hai un par de anos.
Seguen coa natureza como bandeira e eludindo as referéncias habituais no Folk. Metal de evocacións bélicas, (Fjoergyn é unha palabra provinte da mitoloxía islandesa que significa precisamente “natureza”).
Un álbum complexo e moi traballado. Simplemente xenial.


9.- Svartsot “Ravnenes saga” (Dinamarca)

Aquí sen embargo non hai outra cousa que referéncias bélicas. Svartsot debutan en longa duración cun álbum de Viking Metal escolástico e brillante que Napalm Records publicitou especialmente, demostrandonos unha vez mais aos suscriptores do seu catálogo que nunca apostan por nada que non mereza a pena.
A xoia da coroa para o futuro do metal danés.


10.- Epica “The Divine Conspiracy” (Holanda)

Epica é desas bandas que medrou tan rápido e se consolidou tan pronto que a un lle costa crer que aínda sexa o seu cuarto disco de estudo. En “The divine conspiracy” atopamos mais dese brillante Gothic/Power que os convertíu en titáns do metal na mais tenra xuventude. Simone Simons, xa convertida en metadiva metálica, demostra unha vez mais que polo menos merece a adoración que suscita.
Persoalmente sempre fun fan de Epica, polo que simplemente confirmei as miñas inmellorables sensacións sobre a banda.


11.- Manowar “Gods of war” (EEUU)

Unha das pouquísmas bandas iankis que fai algo que mereza chamarse Metal continúa o seu proceso de europeización sonoro e sobre todo temático. Nesta ocasión Manowar grabaron unha especie de continuación do “Kings of metal”. Heavy Metal tan ausente de complexos coma sempre, que no letrístico é un álbum conceptual sobre a mitoloxía nórdica.
Quedan nel bombazos coma “Sons of Odin” e “Sleipnir” que me poñen os pelos coma escarpias.


12.- Graveworm “Collateral defect” (Italia)

Esta quizais foi para min a grande sorpresa do ano. Xa escoitara o seu anterior “Ntopia” e me encantara, pero a conxunción de Black/Gothic Metal deste “Collateral Defect” conseguíu entusiasmarme.
O Metal italiano cada vez consegue saír mais da segunda fila do Power para destacar con discos de calidade en varias ramas do universo metálico. Os de Trentino xa me poden contar entre os seus fans.


13.- Axxis “Doom of Destiny” (Alemania)

Me peguei tal atracón de Power Metal na segunda metade dos 90 que a día de hoxe é moi difícil que un grupo poda non empacharme sen saírse un milímetro do xénero. Sen embargo os veteranos Axxis sempre tiveron algo que conseguíu entusiasmarme…. Talvez precisamente que non eran un grupo escolásticamente powermetaleiro anque se movesen nesas coordenadas.
Despois de un ou dous discos discretos voltan a tocar o ceo cun discazo como a copa dun pino. Non sobra un só minuto neste álbum que me puxo a tararear de novo estribillos super “happy” e melosos, (a carne é debil).


14.- Turisas “The Varangian Way” (Finlandia)

Moito me flipara o debut destes finlandeses, o xa mítico “Battle Metal”. Con eses antecedentes era de agardar un segundo disco cando menos de interese.
“The Varangian Way” é moito mais. Non sei se é mellor que o seu antecedente, pero dende logo non ten moito que envidiarlle….. Saquemos as espadas porque en cada escoita comeza o Ragnarok.


15.- Folkearth “Drakkars in the Mist” (Varios países de Europa)

Isto non é unha banda, é unha cooperativa de metaleiros épicos de toda Europa. En “Drakkars in the mist”, terceiro CD do proxecto, participaron músicos belgas, croatas, alemáns, gregos, lituanos, lombardos, noruegueses, rusos, suecos e españois.
O resultado é digno de deleitar a calquera fan do Folk Metal de inspiración fundamentalmente viking. E aínda haberá mais…. Xa hai anunciado un cuarto álbum para este ano..


16.- Iron Fire “Blade of Triumph” (Dinamarca)

Neste caso as referencias aos ciclos Odinistas veñen envoltas nun manto de Heavy/Power metal do de toda a vida. O caso é que aínda así Iron Fire seguen soando frescos e atopando unha maneira persoal de enfocar o seu son.
Recomendaría encarecidamente este xenial CD a calquera seguidor do Heavy Metal de sempre.


17.- Kromlek “Distant Rumours... Distant Tremors” (Alemania)

Embuchados de novo nas súas roupas guerreiras, os alemáns Kromlek nos trouxeron un segundo disco que sonou repetidamente no meu cuarto durante boa parte do ano.
Viking Metal traballado pero sen edulcorantes, con claras afinidades Black.
Para min mellor que o seu disco de debut. Un grandísimo CD.


18.- Elvenking “The Scythe” (Italia)

A moitos sorprendeunos saber que Elvenking farían unha obra “oscura e conceptual sobre a morte” no seu novo disco. Se cadra de tanto anunciarnos este xiro agardábamos algo moito mais agresivo e extremo do que nos atopamos, que non era mais que outro disco de Power/Folk melódico de Elvenking, simplemente un pouco menos “happy”.
A pesar de todo encantoume… quen quere que Elvenking non sexa Elvenking?.


19.- After Forever “After Forever” (Holanda)

É unha pena que este grupazo sega á sombra dos seus compatriotas Epica sen poder evitar ser comparados constantemente con eles.
After Forever segue núnha traxectoria ascendente que fala por si mesma. Neste disco homónimo nos deixan unha serie de temazos de puro metal que ninguén debería perderse.


20.- Thrudvangar “Zwischen Asgard und Midgard” (Alemania)

Anque o seu segundo e este terceiro disco están notablemente mellor producidos, sego a ser un fan incondicional da frescura e crudeza do seu debut.
Iso non quita de que este sexa un discazo que me libera da frialdade coa que acollín o seu disco inmediatamente anterior.


Houbo moitos outros discazos, pero só con estes xa redactei un dos post mais longos da historia do niño. Non está mal para un retorno….