O pracer de adestrar arácnidos

“Non me gustan os bechos que lles din a outros bechos; “Becho!””
(Papá Pitufo…. Coido)

Esta historia aconteceu realmente dentro duns mil cincocentos anos aproximadamente. XRD-234 (dentro de 312 anos faráse obrigatorio chamar aos nenos como modelos de electrodomésticos), era un tipo que pensaba que debía haber algo errado nel, porque non se daba conta das cousas que acontecían ao seu redor; era incapaz de percibir o que os demais, ao parecer, consideraban obvio.
XRD-234 era un tipo que cando desenrolaba calquera actividade a consideraba sana, cando coñecía a alguén bastaba que lle falara cun sorriso para tirar excelentes impresións, e pola mesma, nunca adoitaba ver nada anómalo ou malvado nas intencións de quenes con el interactuaban no día a día. O mais grave de todo é que XRD-234 se sentía mais feliz vivindo así.
Un bó dia o noso protagonista ingresou no clube TYGDS, que anque é moi complicado explicar ao que se adicaba ás persoas do século XXI digamos que tiña que ver co adestramento de arácnidos, por exemplo. XRD-234 era feliz adestrando arácnidos, e pensaba que o resto de adestradores tamén o eran.
Un bó día (ou malo, según se mire) un home se achegou a XRD-234 e lle falou en ton clandestino. Minipimer (así se chamaba), fíxolle ver a XRD-234 que adestrar arañas era unha estupidez. “e logo ti porqué adestras arañas?” preguntou o noso protagonista inxénuamente.
Minipimer explicou que el quería probar como era adestrar arañas, pero a súa experiencia fixéralle ver que era absurdo, e que todo aquel que adestrara arañas só merecía ser desollado por unha rata con sífilis.
O noso protagonista quedou sobrecollido pola observación de minipimer, rumiando nela, e sorprendeuse sentíndose culpable… talvez el fixera algo que fixera parecer estúpidos a tódo-los adestradores de aracnidos. Até aquel momento el disfrutaba daquela actividade, pero tanta vehemencia na acusación de minipimer debía significar que en verdade había algo malo naquelo, ao fin e ao cabo Minipimer era un bó tipo… coma todo o mundo.
Pouco despois algúnhas outras voces se foron sumando á de minipimer… os adestradores de arañas susurraban ás agochadas sobre o estúpido que no fondo era adestrar arañas e as ganas que tiñan de deixar de ser uns estúpidos adestradores. XRD-234 sentíuse estúpido e sucio, pero sobre todo incómodo, e até pensou en deixalo, por mais que lle gustara adestrar arácnidos.
Pero cando XRD-234 ollaba para a porta do local do clube TYGDS víu marchar a minipimer. Ollaba para atrás furtivamente, agardando que alguén o detivese, que pretendese retelo pola forza. XRD-234 comprendeu súbitamente que Minipimer só pretendía facerse notar, que os demais lle suplicasen que quedase para sentirse respetado… o pobre do minipimer só era un megalómano, un creador de ponzoña ao que sí lle gustaba adestrar arácnidos, pero non quería ser un mais; quería ser o mellor, ou iso ou nada.
Entón, XRD-234 se deu conta do absolutamente estúpido que era vacilar, ollar cara a porta de TYGDS, ou deixar que a ponzoña de minipimer calara na súa mente insegura… definitivamente, fose estúpido ou non aos ollos dos demais, el quería adestrar arácnidos.
Cun sorriso nos beizos deu media volta e víu con agrado como Minipimer deixaba o clube sen que a ninguén parecera importarlle. Imaxinou a dor que reconcomería por elo ao pobre desgraciado e non lle remordeu a conciencia no mais mínimo o alegrarse delo.
XRD-234 voltou á súa actividade e mirou con satisfacción aos seus compañeiros e compañeiras, aos que nunca dubidaran. Pegouse a eles e decidíu que adestrar arañas era unha actividade maravillosa..

Verdades coma puños

De súpeto deime conta de que últimamente estou decindo algúnhas cousas algo impopulares, e é unha irresponsabilidade, dado que até que non se oficialice o meu cargo de emperador mundial non teño poder para impoñer unilateralmente as miñas opinións a todo cristo. Confeso que me falta un Goebbles ao lado aínda e teño que adaptarme ás circusntancias e facer que as miñas opinións sexan populares a toda costa para gañar simpatizantes (hai que adaptarse, como Adolfito cando o do 33… que hábil!).
Así que puxen o meu cerebro privilexiado de visionario a traballar e por suposto os deuses dictáronme a decisión correcta. No meu próximo post (este mesmo) teño que dicer algo co que todo o mundo teña que estar dacordo. Verdades coma puños que ninguén poda rebatir e que fagan aos demais rendirse ante a aplastante lóxica dos meus razoamentos.
Hoxe quero comezar por dez sentencias básicas:

- As vacas son mamíferos. Isto é así, non ten volta de folla. En realidade se teño que xuzgar polo que eu mesmo vin debo confesar que non podería acreditar que os cuxos non nazan de ovos, xa que non vin nunca nacer un, pero a enciclopedia insiste en que isto é así e a min paréceme razoable. Ë evidente que os cuxos non caben nun ovo, nin sequera nun grande, como os de avestruz. Pode que no seu momento decrete que son ovíparos, pero será un dos moitos luxos que me darei para recrearme no meu poder absoluto.

- “El futbol es así”. Unha verdade universal do noso tempo. A ver quen me pode negar iso. Prohibir aos futbolistas profesionais utilizar esa frase é un dos meus maiores desexos para o futuro.

- Masa e peso non son o mesmo. Por mais que me coste aínda comprender a diferéncia tódo-los entendidos están dacordo neste asunto.

- Se mire como se mire inhalar gas non é unha boa idea. Salta á vista.

- Por algún motivo deus non fixo que o papa nacese sen xenitais. Non entendo porqué, pero en caso contrario a súa santidade llo anunciaría ao seu rebaño.

- As radios dos taxis sintonizan a COPE de serie. Sei que hai un modelo especial de radio de automóvil que só se vende a taxistas que ten esta función. Non admito réplica. O que non sei é onde conseguilas, onde as mercarán?.

- A segunda triloxía de Star Wars sobraba. Incontestable.

- A Nietzsche hai que saber leelo. Non sei o que significa isto, eu sempre o lín de esquerda a dereita e de arriba a abaixo, pero como tanta xente o dí debe ser certo.

- O programa que tiña Jose Luis moreno en TVE era un plan marciano para exterminar á humanidade. Isto tamén é así. Só a suspensión do programa evitou a catástrofe. Creo que o vin no programa ese de sucesos paranormais. Unha vez atopouse un señor en Soria ao que lle gustaba o programa, pero logo se descubriu que non podía respirar sen chutarse silício.

- Meg Ryan é o anticristo. Isto xa o teño dito, pero hoxe busco como digo resaltar o incontastable. Non son eu precisamente cristiano, pero tampouco me gusta que vaia a xente por Hollywood cheirando a azufre.

- A xente que lé a Kant é moi, moi lista. Pero listos de la muerte. Ninguén parece atreverse a discutir este extremo.

- “La belleza está en el interior”. Dogma coma os dos cristianos, anque ningúen se atreva a discutilo poucos viven atendéndo a el. Sobre isto versará en forma de pequena fábula moral un dos meus próximos posts.

Ala, a ver quen me discute isto.